Bliksem

Vorige week heeft het nog eens geonweerd. En ik geef toe: ik ben er gek op!
Stekkers uit, ramen toe, gordijnen open, zeteltje voor het raam en genieten van het natuurlijk vuurwerk. Tijdens een onweer zit ik ook steevast met het nummer “Lightning Strikes Twice” van Iron Maiden in m’n hoofd. Bekijk hier de lyrics en je snapt waarom.
Deze keer stond de wind gunstig zodat ik me op ons droge, half overdekte balkon plaatste. Mét fototoestel uiteraard, of wat dacht je. Terwijl ik m’n statief uitschoof dacht ik aan de goede geleidbaarheid van het Manfrotto-metaal. Ach ja, een beetje risico, daar houd ik wel van.

Vol goede moed stelde ik m’n toestel in. Breedhoek 17mm, ISO omlaag, sluiterprioriteit op 2 sec en manuele focus op oneinding, dat leek me voldoende. De ontnuchtering volgde tamelijk snel, ik was niet opgewassen tegen de snelheid en onvoorspelbaarheid van dit grillige natuurfenomeen. Wachten op een flits alvorens af te drukken en/of je lens richten op de plaats waar er net een bliksem was, zijn niet de beste tactieken. Dan maar gokken op het toeval. Lens op het gevoel gericht, en maar schieten, nog steeds op 2 sec, de ene foto na de andere, hopend op die ene flits die zich pal voor m’n lens zal uitrollen en vooral dat het geheugenkaartje standhoudt.

+100 foto’s later had ik deze te pakken:

Wel niet de typische schicht die ik in gedachten had, maar het had wel iets.

Ik voelde dat er meer inzat, blijven schieten was de boodschap. Weer tientallen foto’s later kreeg ik het warm vanbinnen, een heerlijke cocktail van adrenaline en endorfines bouwden een feestje van jewelste in mijn aderen. “Daarissem!” riep ik op z’n de Saedeleer’s. Snel checken op m’n display en ja hoor, de bliksemschicht had zich een weg gebaand naar mijn CCD sensor!

~ door Dirk Mariën op juni 15, 2008.