Tour de France

We schrijven maandag 14 juli 2008, le Quatorze Juillet, nationale feestdag in Frankrijk. Maar ook de dag van de 2 Pyreneeën-rit in de Tour de France editie 2008, van Pau naar Hautacam, met de beroemde Tourmalet en aankomst boven op Hautacam 2 beklimming buiten categorie.

3 dagen van te voren hadden we de klim al eens verkend (met de auto, maak u geen illusies), om te zien wat de supporters-mogelijkheden daar waren. Hoe dichter bij de top, hoe meer de berm al bezaait was met mobilhomes. “Bah,” dachten we, “dat gaat hier weer niks worden.” Ook de Tourmalet (die dag boven de wolken!) leek meer een camping dan een col.

En inderdaad, om op de dag zelf nog iet of wat boven aan te geraken met de wagen was onbegonnen werk. Overal, maar dan ook overal, stond het volk reeds rijen dik, ook al was er soms maar amper plaats voor 1 enkele rij. Dan de wagen beneden maar in een zijstraatje geparkeerd. Vreemd dat we daar nog een plaatsje tussen vonden eigenlijk, in die kilometerslange rij, heerlijk bakkend in de zon. Na een eindje bergop wandelen hielden we halt vlak voor een bocht, net achter het dorpje Ayros-Arbouix, op zo’n 12 km van de finish. Daar vonden we namelijk nog een onbemand beschaduwd gaatje in de berm, die – helaas – bleek voorbestemd te zijn voor nog meer Spanjaarden dan er al zaten. Of zo dachten we toch, want wij verstaan nu eenmaal geen Spaans. Hoedanook, we hebben ons er tussen gewurmd, zonder commentaar te geven, en we kregen er ook geen terug. Daar zaten we dan, ongeveer 12u30… nog zeker 4 uur wachten op de renners.

… da’s lang hoor…

Gelukkig konden we ons wat bezighouden met het kijken naar passerende mensen, die, al dan niet per fiets, nog hogerop gingen. Man man, daar zie je wat passeren.

Maar het wachten duurde lang, en de grond was best hard.

Iets na 15u00 kwam de reclame-karavaan voorbij. Ook in Frankrijk is iedereen tuk op gratis gadgets. De Tour de France is een mooie, moderne invulling van het door de Romeinen geïntroduceerde begrip van “brood en spelen”. Maar dan geen echt brood, maar sleutelhangers, petjes, rugzakjes, snoep, drankjes, T-shirts, zelfs droge worstjes! We zamelden al gauw een heuse collectie bijeen, en dankzij hoofdsponsor Vittel zo’n 3 liter water. Je zou haast vergeten dat datgene waar je eigenlijk voor kwam, nog moest komen.

Een uurtje later waren ze er dan ook, voorafgegaan door vele wagens, moto’s en helicopters. Iemand van La Française des Jeux (Di Gregorio bleek achteraf) reed een klein minuutje voor een eerste achtervolgend groepje met oa. gele trui drager Kim Kirchen, Andy en Frank Schleck, Kohl, Vandevelde, Ricco, Menchov, Astarloza, Efimkin, Sastre, Piepoli (die eerst boven zou geraken) en Cadel Evans (die boven de gele trui zou overpakken).

Nog verderop zagen we Stijn Devolder (of ja, achteraf op foto geïdentificeerd aan de hand van zijn tricolore mouw-randjes). Achteraf hoorden we dat hij op Hautacam was ‘gekraakt’. Jammer, ik had ‘m er liever zien ‘ontploffen’.

Als laatste passeerde ‘de bus’, waar ik Gert Steegmans nog herkende. Maar dat was het dan…

Het volk droop de berg af, netjes rechts aanhoudend op vriendelijk verzoek van de politie. Wat een discipline! Maar alles ging vlot, van de verwachtte verkeersdrukte hebben wij niets gemerkt, hoera!

Wat ik als fotograaf onthoud van deze ongewone dag, is dat je verdomme goed moet oppassen! De motards en renners letten niet op het publiek, sta je iets te ver op de weg dan is de kans groot dat je aangetikt of zelfs aangereden wordt. Aangezien iedereen de renners wel wil zien (en fotograferen) krijg je zo’n trechter-effect. Komt er nog eens bij dat het beeld door de zoeker van je camera niet helemaal overeenkomt met de werkelijkheid, en zeker in breedhoek is je onderwerp dichterbij dan het lijkt! 1 keer was het bijna zover, het scheelde niet veel, maar ik kwam er gelukkig enkel met de schrik van af.

~ door Dirk Mariën op augustus 9, 2008.