Zoals beloofd, deel 2 van mijn concertfotografieavontuur.

Iedereen bedankt voor de leuke reacties op deel 1. Ik viel bijna van m’n stoel toen ik zag dat nog geen 24u na publicatie een van onderstaande artiesten al een van mijn foto’s tot haar Facebook profielfoto had omgedoopt. Een mooier compliment kan je je niet wensen. Bedankt Mira!

Mira

Tienersensatie Jasper Erkens
(miljaar wat een gekrijs)

Yevgueni:

Conclusie: erg leuk, maar niet simpel. Hoedanook, als ik er nog eens de kans toe heb zal ik m’n gerief zeker nog wel eens meesleuren!

Afgelopen weekend is ook voor mij het festivalseizoen begonnen, maar in tegenstelling tot velen tien-, en honderdduizenden niet in Werchter, maar in Vorselaar. Na Fir Bolg is een folkfestival pur sang waar muziek en gezelligheid centraal staan. De zon straalde heerlijk en de Guinness en Westmalles vloeiden rijkelijk.
Zo’n kleinschaliger festival leek me ideaal om me nog eens aan concertfotografie te wagen. M’n laatste pogingen dateren al weer van 2 jaar terug. Om niet met te veel gewicht te sleuren koos ik voor m’n Nikon D300 + 50mm 1.8, een uiterst lichte  maar beperkte combinatie, waardoor er in m’n rugzak nog plaats was voor zonnemelk.

Vanuit het publiek is het best lastig fotograferen. In tegenstelling tot de persfotografen onderaan het podium heb je er iets minder (lees: geen) bewegingsvrijheid, en dus behoorlijk eentonige beelden vanuit dezelfde hoek. Het was dus wachten op een mooie belichting (leve de rookmachine!) en leuke momenten tijdens de concerten. Maar swat, ik heb m’n portfolio toch weer kunnen uitbreiden waarmee ik hopelijk ooit wel eens een accreditatie te pakken kan krijgen voor een of ander leuk concert. Over het resultaat ben ik zelf aardig tevreden. Benieuwd naar jullie oordeel…

Roland:

Urban Trad:

Mira:

Technische info: alle foto’s getrokken met de Nikon 50mm f1.8 prime. Diafragma meestal 2.8 en voor ‘t eerst in m’n leven heb ik gebruik gemaakt van de auto ISO functie. Dat bleek uiterst handig in deze omstandigheden. Maximale sluitertijd ingesteld op 1/80 à 1/60 en maximale ISO 1600. Het werkt!

Later nog meer foto’s.

Het moest er ooit eens van komen, pc-problemen! Het is al weer jaren geleden dat ik nog eens een pc binnen moest doen ter herstelling, maar vorige week was het dus zover, hij/zij (daar ben ik nog niet uit) gaf geen kik meer. En als je dan zonder valt besef je pas hoe veel tijd je daar dagelijks toch weer aan spendeert. Juist ja, té veel. Maar ‘t is dat Bassie het ons in onze kinderjaren reeds inpeperde (“wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen!“) dat ik er nog wel mee kan leven.

Over lachen gesproken, hier een kort muzikaal intermezzo van Yevgueni, het boegbeeld van de “moderne kleinkunst”, als die benaming al bestaat. Je hebt zo van die liedjes die je nooit beu geraakt. Onderstaande is dan ook zo ongeveer het meest gespeelde nummer op mijn iPod. Komt er nog eens bij dat we op de moment van opname (Dranouter 2007) zelf ter plaatse waren! Leve Dranouter! Leve Yevgueni! Leve alle lachende mensen!

Volgende afspraak op Nekka 2009! (als co-host met Zjef Vanuytsel en met als gasten oa. Sarah Bettens, Thé Lau en Boudewijn de Groot)

De jazzwereld rouwt, Esbjörn Svensson is niet meer. De pianist/componist van het Esbjörn Svensson Trio (E.S.T.) liet vorig weekend het leven bij een duikongeval bij Stockholm.

Esbjörn Svensson overschreed alle genres en bekoorde zo meer dan jazzliefhebbers alleen. Hij werd meermaals de ‘belangrijkste jazzfiguur van dit decennium’ genoemd. Vanuit alle gezichtspunten was hij een van de grootste Europese musici, ‘een jazzartiest met het formaat van een popster’.
E.S.T. bestond naast Esbjörn Svensson uit drummer Magnus Öström en bassist Dan Berglund. Het trio heeft sinds de jaren negentig een dozijn albums opgenomen die zowel scoorden bij de critici als het publiek aan weerszijden van de Atlantische Oceaan. E.S.T. kreeg meerdere onderscheidingen.
Svensson was 44, gehuwd en vader van twee kinderen.

(foto © Bruno Bollaert)

Vrijdag 8 mei 2009 zou hij concerteren in de Warande te Turnhout. Kaartjes had ik reeds besteld. Het had m’n eerste live EST ervaring moeten worden, maar het noodlot besliste er anders over.

Esbjörn Svensson Trio – Serenade for the Renegade:

http://www.est-music.com/